De macht van de zorgverzekeraar is een dagelijkse realiteit die we ondervinden en ervaren.

U bevindt zich hier:
De macht van de zorgverzekeraar is een dagelijkse realiteit die we ondervinden en ervaren.

De macht van de zorgverzekeraar is een dagelijkse realiteit die we ondervinden en ervaren.

De wijkverpleegkundige – gebonden aan strikte regels – ziet vaak dat een cliënt meer zorg nodig heeft, maar deze niet toegekend krijgt. Wanneer zal er grenzen gesteld worden aan de macht van de zorgverzekeraar? Zitten zij niet te veel op de stoel van de medische professional? Deze professional staat dagelijks voor uitdagingen, zoals de onhaalbaarheid van de voorgeschreven 20/30/40 minuten in de ochtend door opstartproblemen van de cliënt of de behoefte aan een luisterend oor.

Stel je voor dat het je eigen ouder is, die te horen krijgt dat hij/zij een ongeneeslijke en progressieve ziekte heeft. Je moet het doen met hooguit 50 minuten zorg in de ochtend. Vanuit het ziektebeeld is dit onvoldoende en vaak wordt de extra tijd door de cliënt zelf betaald.

De zorgverzekeraar gaat voorbij aan de eenvoudige menselijke gebaren in sociaal en emotionele vorm zoals een troostende arm om je cliënt slaan of het bieden van een luisterend oor wanneer dat het meest nodig is. Hun focus ligt op bezuinigingen en het maximaliseren van premie-inkomsten. De menselijkheid lijkt hier volledig te worden genegeerd, waardoor de reeds zichtbare verharding in de maatschappij ook zijn weg vindt in de zorgsector.

Hoe kunnen we deze situatie verbeteren? Een eerste stap zou zijn voor zorgverzekeraars om vertrouwen te hebben in de zorgverleners. Hoewel er in het verleden wellicht gevallen van fraude zijn geweest, waarbij meer uren zijn gedeclareerd dan daadwerkelijk zijn geleverd, mag dit niet betekenen dat alle zorgverleners onder een vergrootglas moeten liggen. Als we de goede onder de kwade moeten laten lijden, dan kunnen we niet de kwalitatieve zorg bieden die onze cliënten zo hard nodig hebben.

Er wordt vaak gesproken over het inzetten van mantelzorgers, maar voor cliënten die al op hoge leeftijd zijn en geen ondersteunend netwerk hebben, blijkt dit soms onmogelijk. Deze kwetsbare groep valt vaak tussen de mazen van het net, en zorgverleners worden gedwongen om hun cliënten met een bezwaard gemoed achter te laten, in de hoop dat alles goed blijft gaan. De overheid streeft ernaar dat ouderen zo lang mogelijk thuis kunnen blijven wonen, maar met deze strenge maatregelen lijkt het moeilijk om deze mensen een comfortabele en waardige oude dag te bieden.

BabZ Thuiszorg streeft ernaar om elke cliënt de zorg en aandacht te bieden die zij nodig hebben. Cliënten betalen uit privémiddelen voor uren buiten de indicatie, wat aantoont dat dit alleen haalbaar is voor degenen met financiële middelen. Dit plaatst anderen soms in een moeilijke positie. Het is frustrerend dat zorgverzekeraars zo weinig vertrouwen hebben in het werk wat je doet en de cruciale rol die die je hebt naar je cliënten. Meer tijd en aandacht betekenen dat cliënten zich comfortabel voelen en graag in hun eigen huis blijven, wat verhuizing naar een verpleeghuis overbodig maakt. Uiteindelijk zijn die kosten veel hoger, maar ook daar lijken zorgverzekeraars aan voorbij te gaan.

BabZ Thuiszorg blijft strijdbaar en we laten ons niet ontmoedigen. We zullen u van de nodige adviezen voorzien, waardoor het onmogelijke wellicht ook voor u mogelijk wordt.

Met lieve groet,

Margriet Plaizier

Deel met een vriend(in) of familielid:

Facebook
LinkedIn
WhatsApp
Scroll naar boven